بعضی وقتا میترسم... 

از چی؟! 

از خیلی چیزا...مثلا یه نمونه ش اینکه اگه من تو زمان امام حسین بودم جزو کدوم دسته می شدم؟!..مث مردم کوفه؟مث همونایی که واسش نامه فرستادن و بعد به روش شمشیر کشیدن؟..یا میشدم یکی از یاراش؟یکی از همراهای قیامش؟!!  

الآن که بهش فکر میکنیم حرف زدن در موردش آسونه!..الآن خیلی راحت میتونیم بگیم ما فدایی امام حسینیم و اگه همون موقع هم بودیم باز جزو یاراش میشدیم...ولی...خیلی از افراد..خیلی از مردم همون موقع هم قبل از قیام امام مثلا ادمای خوبی بودن..جزو یارای پیامبر..حضرت علی...امام حسن و ..بودن اما...نمیدونم چطور پیش خودشون تصمیم گرفتن که رودرروی امام حسین واسین!!...حتی خیلی از مردم عادی هم انگار که چشم و گوششونو بسته باشن چشماشونو رو همه چی بستن و یا سکوت کردن و یا روی امام زمانشون شمشیر کشیدن!!...حالا بدلیل جاهلیت یا هر چیز دیگه!! 

اونا قدرت تشخیص نداشتن؟!جاهل بودن؟!..نمیدونم!!فقط میدونم که اونقدر حق و باطلو با هم قاطی کرده بودن که کسی مثل امام حسین(ع)رو با یزید مقایسه میکردن!!..گمراهی مردم اون زمان تا این حد بود!! 

من از همین میترسم...میترسم که نکنه ماهم تو زمان خودمون جزو گمراها باشیم!!.نتونیم یا نخوایم حقو از باطل تمیز بدیم!!...فقط واسه همین دعا میکنم...واسه اینکه توی هر زمانی که باشم خدا منو جزو آدمای گمراه قرار نده...جزو جامونده ها قرار نده!..منو به حال خودم رها نکنه... 

ازهدایت من نا امید نشه...برای همه باید همین دعارو کرد..اینکه خدا همه مونو به راه راست هدایت کنه... 

ولی..از یه چیز مطمئنم..از اینکه کاش اون زمان حتی واسه یه لحظه هم بودم و امام حسین و حضرت اباالفضل رو از نزدیک می دیدم...کاش میشد  که پای حرفاشون مینشستم.... 

ما اینقدر کوچیکیم اینقدر نالایقیم که امام زمانمون کلی از دستمون شاکیه و واسه همینم ظهور نمیکنه!!...کاش ما هم اینقدر لایق بودیم که میتونستیم اماممونو از نزدیک ببینیم و پای حرفاش بشینیم... 

(نمیدونم چرا حس میکنم مثل ادمای ریاکار حرف زدم!!) 

خدایا همه مونو ببخش..منم بین اونا...