چشم های تو را که می بینم... 

زمان می ایستد... 

و احساس میکنم در فضایی از خلاء 

آرام ارام محو میشوم...

به من بگو... 

چگونه میتوانی 

آنهمه شور و احساس را... 

ان ترنم وحشی چشمانت را.. 

پشت ماسک سنگی صورتت پنهان کنی؟! 

میدانی؟!... 

پارادوکس وجودت مرا مجذوب خود کرده!! 

شراره آتش چشمانت 

در میان سردی صورتت محو میشود... 

نگاهم که میکنی.. 

و.. 

آن لبخند...آن لبخند سرد نیم فرو خورده... 

و آن برق جهنده ی چشمانت... 

مرا گیج میکند... 

انگار که در یک گرداب گرفتار شده باشم... 

انگار که مکان و زمان و...همه چیز...محو میشود... 

و فقط من می مانم 

و تو... 

و زیباترین پارادوکس زنده ی دنیا...